William Saroyan Quotes

How did roses ever happen?

My birthplace was California, but I couldn't forget Armenia, so what is one's country? Is it land of the earth, in a specific place? Rivers there? Lakes? The sky there? The way the moon comes up there? And the sun? Is one's country the trees, the vineyards, the grass, the birds, the rocks, the hills and summer and winter? Is it the animal rhythm of the living there? The huts and houses, the streets of cities, the tables and chairs, and the drinking of tea and talking? Is it the peach ripening in summer heat on the bough? Is it the dead in the earth there?

People are people. Don't be afraid of them.

Մեր լռությունը նախկինում երաժշտություն է եղել: Լռությունը հիմա թախիծ է:

The weakness of art is that great poems do not ennoble politics, as they certainly should, and the trouble with politics is that they inspire poets only to mockery and scorn.

Կյանքիդ ժամերն ապրիր այնպես, որ այդ քաղցր ժամերին ոչ քեզ, ոչ էլ կողքիդ ապրողներին չդիպչեն ապականությունն ու մահը: Ամենուրեք փնտրիր բարին ու հենց հայտնաբերես, հանիր լույս աշխարհ իր թաքստոցից, թող բարությունը լինի անկաշկանդ և չամաչի ինքն իրենից: Աչքի լույսի պես պահիր, փայփայիր մարդկայինության ամենաչնչին նշույլներն անգամ, քանի որ դա
է ընդդիմանում մահվանը, թեև անցավոր է: Ամեն ինչի մեջ գտիր լուսավորը, այն ինչ չի կարող արատավորվել: Եթե մեկնումեկի սրտում առաքինությունը պահ է մտել ահով ու կսկիծով` արար աշխարհի ծաղր ու ծանակից մազապուրծ եղած, քաջալերիր նրան: Մի խաբվիր արտաքին տպավորությամբ, որովհետև դա վայել չէ պայծառատես աչք ու բարի սիրտ ունեցողին: Ոչ մեկին մի ենթարկվիր, բայց և ոչ մեկին էլ քեզ մի ենթարկիր: Հիշիր, որ ամեն մարդ քո նմանակն է: Ամեն մեկի մեղքը նաև քո մեղքն է, և բոլոր անմեղներն իրենց անմեղությունը կիսում են քեզ հետ: Արհամարհիր չարիքն ու անազնվությունը, բայց ոչ չար և անազնիվ մարդկանց. հասկացիր սա: Մի ամաչիր բարի և քնքուշ լինել, բայց հենց որ կյանքիդ որևէ ժամին վրա հասնի սպանութուն գործելու պահը, գործիր այդ սպանությունն ու մի զղջա: Կյանքիդ ժամերն ապրիր այնպես, որ քեզ բաժին ընկած ժամերին չավելացնես աշխարհի վիշտն ու տառապանքը, այլ ժպիտով ընդունես նրա անսահման լույսն ու խորհուրդը:

Խեղճուկրակ... Անկարելի է այս մի բառը անգլերեն թարգմանել։ Չկա սակայն ավելի վշտալի բան կյանքում և աշխարհում, քան խեղճուկրակը։

Death is not an easy thing for anyone to understand, least of all a child, but every life shall one day end. But as long as we are alive, as long as we are together, as long as two of us are left, and remember him, nothing in the world can take him from us. His body can be taken, but not him.

Wars, for us, are either inevitable, or created. Whatever they are, they should not wholly vitiate art. What art needs is greater men, and what politics needs is better men.

When I behold other people, who are of course the children of some family or other, and think of my own children, and of myself...I am astonished at how sensible, well-behaved, practical, courteous, and predictable these other children are. The other children are so easy about the whole business of being who they are, being in the world, and getting along. Whereas with us it is an awful fight, all the way.

I am left with the conclusion that we are quite probably crazy, but somehow not in a way that compels commitment. We get over our rampages before society or clinical insanity charges in on us. I can think of very few of us who are not nuts. And that's not at our worst, that's pretty much as we always are. We find fault with everything. The world stinks, and even long after we have reconciled ourselves to that truth, we still regret it, and now and then even rage against it. Running through the various branches of the family I fail to find one branch which might be said to be nice- ordinary, sober, adjusted, willing, courteous, undemanding, charming, practical, predictable, and all of the other things nice people are. Lunacy runs straight down the middle of every branch of my family. We have nobody who is not some kind of nut. What did it? How did it happen? Well, there's no answer, of course.

The world was my home and I was glad to be in it.

How can you talk if you don’t say anything? I said.
You talk without words. We are always talking without words.
Well, what good are words, then?
Not very good, most of the time. Most of the time they’re only good to keep back what you really want to say, or something you don’t want known.

There is a small area of land in Asia Minor that is called Armenia, but it is not so. It is not Armenia. It is a place. There are only Armenians, and they inhabit the earth, not Armenia, since there is no Armenia. There is no America and there is no England, and no France, and no Italy. There is only the earth.

The person of a man may go, but the best part of him stays. It stays forever.

What is a street? It is where the living weep, where the dead go off in silence to their peace.