Jack falls in love with Jill’s image of Jack, taking it to be himself. - R. D. Laing

The Lotus opens. Movement from earth, through water, from fire to air. Out and in beyond life and death now, beyond inner and outer, sense and non-sense, meaning and futility, male and female, being and non-being, Light and darkness, void and full. Beyond all duality, or non-duality, beyond and beyond. Disincarnation. I breathe again.

[...] if you are sitting opposite me, I can see you as another person like myself; without you changing or doing anything differently, I can now see you as a complex physical chemical system, perhaps with its own idiosyncrasies but chemical none the less for that; seen in this way, you are no longer a person but an organism [...]. There is no dualism in the sense of the coexistence of two different essences or substances there in the object, psyche and soma; there are two different experiential Gestalts: person and organism.

"هرکس باید بتواند در خاطره خود بازپس بنگرد و مطمئن شود که مادری داشته که وی را دوست می‌داشت؛ یعنی همه موجودیت وی و حتی ادرار و کثیف کردن او را. او باید مطمئن شود که مادرش وی را فقط به خاطر خودش دوست داشته، نه به خاطر آنچه او می‌توانست انجام دهد. در غیر این صورت، او احساس می‌کند که حقی برای وجود داشتن ندارد. او احساس می‌کند که هرگز به دنیا نیامده‌است.

مهم نیست که در زندگی چه اتفاقی برای این شخص رخ می‌دهد و مهم نیست که او چقدر آسیب می‌بیند؛ او همیشه می‌تواند به این (خاطره) بازپس بنگرد و احساس کند که دوست‌داشتنی بوده‌است. او می‌تواند خود را دوست بدارد و در هم شکسته نشود. اگر او نتواند چنین بازگشتی به گذشته داشته‌باشد، در هم شکسته می‌شود.

تو تنها در صورتی می‌توانی درهم‌شکسته شوی که قبلا تکه تکه بوده باشی. تا جایی که خویشتن نوزادی من، هرگز مورد علاقهٔ دیگران نبوده‌است، من تکه تکه بوده‌ام. تو با دوست داشتن من به منزلهٔ یک بچه، مرا به یک کل تبدیل می‌کنی."

(نقل از گزارش‌های یک بیمار اسکیزوفرنیک در مرحلهٔ بهبود- خویشتن از هم گسیخته- صص 276 و 277)