Insanity — a perfectly rational adjustment to an insane world. - R. D. Laing

Even when the [schizophrenic] patient is striving to tell us, in as clear and straightforward a way as he knows how, the nature of his anxieties and his experiences, structured as they are in a radically different way from ours, the speech content is necessarily difficult to follow. Moreover, the formal elements of speech are in themselves ordered in unusual ways, and these formal peculiarities seem, at least to some extent, to be the reflection in language of the alternative ordering of his experience, with splits in it where we take coherence for granted, and the running together (confusion) of elements that we keep apart.

"هرکس باید بتواند در خاطره خود بازپس بنگرد و مطمئن شود که مادری داشته که وی را دوست می‌داشت؛ یعنی همه موجودیت وی و حتی ادرار و کثیف کردن او را. او باید مطمئن شود که مادرش وی را فقط به خاطر خودش دوست داشته، نه به خاطر آنچه او می‌توانست انجام دهد. در غیر این صورت، او احساس می‌کند که حقی برای وجود داشتن ندارد. او احساس می‌کند که هرگز به دنیا نیامده‌است.

مهم نیست که در زندگی چه اتفاقی برای این شخص رخ می‌دهد و مهم نیست که او چقدر آسیب می‌بیند؛ او همیشه می‌تواند به این (خاطره) بازپس بنگرد و احساس کند که دوست‌داشتنی بوده‌است. او می‌تواند خود را دوست بدارد و در هم شکسته نشود. اگر او نتواند چنین بازگشتی به گذشته داشته‌باشد، در هم شکسته می‌شود.

تو تنها در صورتی می‌توانی درهم‌شکسته شوی که قبلا تکه تکه بوده باشی. تا جایی که خویشتن نوزادی من، هرگز مورد علاقهٔ دیگران نبوده‌است، من تکه تکه بوده‌ام. تو با دوست داشتن من به منزلهٔ یک بچه، مرا به یک کل تبدیل می‌کنی."

(نقل از گزارش‌های یک بیمار اسکیزوفرنیک در مرحلهٔ بهبود- خویشتن از هم گسیخته- صص 276 و 277)

One may see his behaviour as 'signs' of a 'disease'; one may see his behaviour as expressive of his existence. The existential-phenomenological construction is an inference about the way the other is feeling and acting [...] The clinical psychiatrist, wishing to be more 'scientific' or 'objective', may propose to confine himself to the 'objectively' observable behaviour of the patient before him. The simplest reply to this is that it is impossible. To see 'signs' of 'disease' is not to see neutrally. Nor is it neutral to see a smile as contractions of the circumoral muscles.