I tell you, if one wants to be active, one must not be afraid of going wrong, one must not be afraid of making mistakes now and then. Many people thi… - Vincent van Gogh

Just slap anything on when you see a blank canvas staring you in the face like some imbecile. You don't know how paralyzing that is, that stare of a blank canvas is, which says to the painter, ‘You can't do a thing’. The canvas has an idiotic stare and mesmerizes some painters so much that they turn into idiots themselves. Many painters are afraid in front of the blank canvas, but the blank canvas is afraid of the real, passionate painter who dares and who has broken the spell of `you can't' once and for all.

If one wants to be active, one mustn’t be afraid to do something wrong sometimes, not afraid to lapse into some mistakes. To be good — many people think that they’ll achieve it by doing no harm — and that’s a lie… That leads to stagnation, to mediocrity. Just slap something on it when you see a blank canvas staring at you with a sort of imbecility.

You don't know how paralyzing that is, that stare of a blank canvas, which says to the painter, ‘You can't do a thing’.

I feel a certain calm. There is safety in the midst of danger. What would life be if we had no courage to attempt anything? It will be a hard pull for me; the tide rises high, almost to the lips and perhaps higher still, how can I know? But I shall fight my battle, and sell my life dearly, and try to win and get the best of it.

It is with the reading of books the same as with looking at pictures; one must, without doubt, without hesitations, with assurance, admire what is beautiful.

"Öte yandan Kee'ye duyduğum sevgi çok yeni ve çok başka şey. Kendisi farkında değil ama, bir tür hapishanede oturuyor. O da yoksul, keyfinin istediğini yapabilecek durumda değil ve her şeyden vazgeçen bir tür tevekküle bırakmış kendini... Ayrıca din adamları, dindar hanımlar, sanıyorum beni etkilediklerinden çok daha fazla etkiliyorlar onu. Ben o gibilerin elinden kurtuldum artık, çünkü numaralarını çakmayı öğrendim; ama o hala inanıyor ve de tevekkül, günah, Tanrı ve daha kimbilir nelerden kurulmuş olan sistemin boş laftan başka bir şey olmadığı ortaya çıkarsa, yıkılır.
Korkarım bir türlü anlamadığı şeylerden biri de gerçekte Tanrı'nın ne zaman, nerede var olmaya başladığı... Belki de Multatuli'Nin İmansızın Duası'nı bitirirken söylediği sözleri söylediğimiz zaman vardır Tanrı: "Ah Tanrım, Tanrı yok." Din adamlarının Tanrısı benim için bir kapı tokmağı kadar cansız. Bu durumda ate mi oluyorum şimdi? Din adamlarına sorarsan, öyle görüyorlar beni -öyle olsun- ama ben seviyorum, yaşamasaydım, başkaları da yaşamasaydı, nasıl sevgi duyardım? Ve eğer yaşıyorsak, işin içinde bir esrarlı yan var. Buna ister Tanrı de, ister insan tabiatı, ister başka bir ad ver, son derece canlı ve gerçek olduğu halde sistematik biçimde tanımlayamadığım bir şey var ki bence Tanrı O -ya da en az Tanrı kadar önemli bir şey..."