You don't know how paralyzing that is, that stare of a blank canvas, which says to the painter, ‘You can't do a thing’. - Vincent van Gogh

The thing has already taken form in my mind before I start it. The first attempts are absolutely unbearable. I say this because I want you to know that if you see something worthwhile in what I am doing, it is not by accident but because of real direction and purpose.

Yalnızca ressamları ele alacak olursak, ölmüş, gömülmüş olanlar da yapıtları aracılığıyla bir sonraki ya da birbirini izleyen birkaç kuşağa bir şeyler söyleyebiliyorlar.
Hepsi bu mu, yoksa daha fazlası var mı? Bir ressamın yaşamında en zor şey ölüm değildir belki de.
Kendi payıma, bu konuda bir şey bilmediğimi kabul ediyorum. Ama yıldızlara baktığımda düşlere dalıyorum, tıpkı bir haritada kentleri ve köyleri gösteren siyah noktalara bakarken düşlere daldığım gibi. Neden, diye soruyorum kendime, gökte pırıl pırıl parlayan noktalar da Fransa haritasındaki kara noktalar kadar ulaşılabilir olmasın? Bizi Tarascon ya da Rouen'a nasıl bir tren götürüyorsa, yıldızlara da ölüm götürür. Bu düşüncede kuşkusuz doğru olan bir şey varsa, o da şu: Yaşadığımız sürece yıldızlara varamayız, nasıl ki öldükten sonra trene binemeyiz, öyle.
Dolayısıyla, kolera, böbrek taşları, verem, kanser gibi şeyler göksel ulaşım araçlarıdırlar gibi geliyor bana; vapur, otobüs, tren türünden yeryüzü ulaşım araçları gibi aynı... Yaşlılık yüzünden sessizce ölmek oraya yürüyerek gitmek gibi bir şey.

What kind of love was it that I felt when I was twenty? It is difficult to define - my physical passions were very weak then, perhaps because of a few years of great poverty and hard work. But my intellectual passions were strong, meaning that without asking anything in return, without wanting any pity, I wanted only to give, but not to receive. Foolish, wrong, exaggerated, proud, rash - for in love one must not only give, but also take; and, reversing it, one must not only take but also give.