Virtus est vitium fugere et sapientia prima
stultitia caruisse.

Vitaque mancipio, nulli datur, omnibus usu.

Sed fugit interea, fugit irreparabile tempus.

Gemit inritus ille
Colchidos ora tuens. totos tunc contrahit artus
monte dolor cunctaeque tremunt sub falce catenae.

Dum loquimur, fugerit invida
Aetas: carpe diem, quam minimum credula postero.

Itaque et ego vanitatem vanitate depellam.

Sunt aliquid Manes: letum non omnia finit,
Luridaque evictos effugit umbra rogos.

De te ții după umbră, fuge de tine; Fugi de ea, și te va urma.

Ille velut pecoris lupus expugnator opimi,
pectora tabenti sanie grauis hirtaque saetis
ora cruentata deformis hiantia lana,
decedit stabulis huc illuc turbida versans
lumina, si duri comperta clade sequantur
pastores, magnique fugit non inscius ausi.

Fecunda virorum
paupertas fugitur totoque accersitur orbe
quo gens quaeque perit.

Tempus Fugit

Eheu fugaces, Postume, Postume,
labuntur anni nec pietas moram
rugis et instanti senectae
adferet indomitaeque morti.

Itaque adulescentes mihi mori sic videntur, ut cum aquae multitudine flammae vis opprimitur, senes autem sic, ut cum sua sponte nulla adhibita vi consumptus ignis exstinguitur; et quasi poma ex arboribus, cruda si sunt, vix evelluntur, si matura et cocta, decidunt, sic vitam adulescentibus vis aufert, senibus maturitas; quae quidem mihi tam iucunda est, ut, quo propius ad mortem accedam, quasi terram videre videar aliquandoque in portum ex longa navigatione esse venturus.

Moriemur inultae,
Sed moriamur’ ait. ‘sic, sic juvat ire sub umbras.