بشر، این خودفریب ابدی، می‌کوشد از طریق هنر والا و پرشکوه که پیوسته محکوم‌به ناکامی و نقص است، پاسخ متقاعدکننده فراهم آورد، پاسخی که هیچ‌گاه جز پرسشی … - Romain Gary

باران می آمد و روی شیروانی ترانه می نواخت: ترانه ای که اگه آدم اون رو شب، در امنِ آغوش او گوش کنه زیباترین ترانۀ دنیاست. هر قدر باد شدیدتر باشه و بارون تند تر بیاد بازوهاش محکمتر دورت فشرده میشه و تو توی بغلش راحت تری و دیگه از هیچ چیز نمی ترسی. دست کم این احساس منه. تمام عمرم صدای بارون روی شیروانی رو تنها شنیدم. بارون دوست نداره کسی تنها ترانه اش رو گوش بده. من ناکامیش رو خوب حس می کنم

You’re right. One has to be mad. [...] Do you remember about the prehistoric reptile, the an- cestor of man, the first to emerge from the mud in early Paleozoic times, a milliard years ago, who set out to live in the air and to breathe, even though he had no lungs? [...] Well, he was mad too. Absolutely bats. That’s why he tried. He’s the ancestor of us all, and we shouldn’t forget it. But for him we wouldn’t be here. He was as crazy as they come. We too have got to try. That's what progress is. By trying like him, perhaps we’ll wind up with the necessary organs, the organ of dignity, of decency, or of fraternity.

Je devais un jour opter pour la littérature, qui me paraissait le dernier refuge, sur cette terre, de tous ceux qui ne savent pas où se fourrer.