The behaviour of the patient is to some extent a function of the behaviour of the psychiatrist in the same behavioural field. The standard psychiatri… - R. D. Laing

"هرکس باید بتواند در خاطره خود بازپس بنگرد و مطمئن شود که مادری داشته که وی را دوست می‌داشت؛ یعنی همه موجودیت وی و حتی ادرار و کثیف کردن او را. او باید مطمئن شود که مادرش وی را فقط به خاطر خودش دوست داشته، نه به خاطر آنچه او می‌توانست انجام دهد. در غیر این صورت، او احساس می‌کند که حقی برای وجود داشتن ندارد. او احساس می‌کند که هرگز به دنیا نیامده‌است.

مهم نیست که در زندگی چه اتفاقی برای این شخص رخ می‌دهد و مهم نیست که او چقدر آسیب می‌بیند؛ او همیشه می‌تواند به این (خاطره) بازپس بنگرد و احساس کند که دوست‌داشتنی بوده‌است. او می‌تواند خود را دوست بدارد و در هم شکسته نشود. اگر او نتواند چنین بازگشتی به گذشته داشته‌باشد، در هم شکسته می‌شود.

تو تنها در صورتی می‌توانی درهم‌شکسته شوی که قبلا تکه تکه بوده باشی. تا جایی که خویشتن نوزادی من، هرگز مورد علاقهٔ دیگران نبوده‌است، من تکه تکه بوده‌ام. تو با دوست داشتن من به منزلهٔ یک بچه، مرا به یک کل تبدیل می‌کنی."

(نقل از گزارش‌های یک بیمار اسکیزوفرنیک در مرحلهٔ بهبود- خویشتن از هم گسیخته- صص 276 و 277)

Truth is literally that which is without secrecy, what discloses itself without a veil.

The being of any group from the point of view of the group members themselves is very curious. If I think of you and him as together with me, and others again as not with me, I have already formed two rudimentary syntheses, namely, We and Them. However, this private act of synthesis is not in itself a group. In order that We come into being as a group, it is necessary not only that I regard, let us say, you and him and me as We, but that you and he also think of us as We. I shall call such an act of experiencing a number of persons as a single collectivity, an act of rudimentary group synthesis.