Nihil enim malo quam et me mei similem esse et illos sui.

Paulo hoc melius quam mediocre, hoc minus malum quam ut pessumum.

Bonus animus in mala re, dimidium est mali.

Mala enim et impia consuetudo est contra deos disputandi, sive ex animo id fit sive simulate.

Mors dolorum omnium exsolutio est et finis ultra quem mala nostra non exeunt, quae nos in illam tranquillitatem in qua antequam nasceremur iacuimus reponit. Si mortuorum aliquis miseretur, et non natorum misereatur. Mors nec bonum nec malum est; id enim potest aut bonum aut malum esse quod aliquid est; quod uero ipsum nihil est et omnia in nihilum redigit, nulli nos fortunae tradit. Mala enim bonaque circa aliquam uersantur materiam: non potest id fortuna tenere quod natura dimisit, nec potest miser esse qui nullus est.

Numquam me in re bona mali pudebit auctoris.

Habeus ut nactus ; nota mala res optima’st.

Unde haud iniuria tuorum quidam familiarium quaesiuit: 'si quidem deus', inquit, 'est, unde mala? Bona uero unde, si non est?'

Nequam illud verbum‘st, Bene vult, nisi qui bene facit.

Quare deus optimum quemque aut mala valetudine aut luctu aut aliis incommodis adficit? quia in castris quoque periculosa fortissimis imperantur: dux lectissimos mittit qui nocturnis hostes adgrediantur insidiis aut explorent iter aut praesidium loco deiciant. Nemo eorum qui exeunt dicit 'male de me imperator mervit', sed 'bene iudicavit'.

Male vivet quisquis nesciet bene mori.

Inopiae desunt multa, avaritiae omnia.

Ego verum amo, verum vol mihi dici : mendacem odi.

Neque enim minus apud nos honestas quam apud alios necessitas valet.