Denis Diderot Quotes

(Ik luister naar hem, en als hij de scène van de koppelaar en het meisje dat verleid wordt voordraagt, word ik door twee tegengestelde opwellingen aangegrepen, ik weet niet of ik moet lachen of kwaadworden. Ik heb het er moeilijk mee: tien keer onderdrukt een schaterlach mijn woede, tien keer eindigt mijn diepe verontwaardiging in een schaterlach. Ik ben geheel van streek door zoveel scherpzinnigheid en laaghartigheid, door de afwisseling van zulke juiste en zulke verkeerde denkbeelden, door een zo totale perversiteit der gevoelens, een zo grote verdorvenheid en een zo ongewone openhartigheid. Hij merkt de strijd die in mij woedt en vraagt: Wat is er?)

IK. Niets.
HIJ. U schijnt in de war te zijn.
IK. Dat ben ik ook.
HIJ. Maar wat raadt u me dan aan?
IK. Over iets anders te praten. Ach, ongeluksvogel, bent u altijd zo geweest of bent u zo diep gezonken?
HIJ. Dat geef ik toe. Maar trekt u zich mijn toestand niet zo aan. Het was niet mijn bedoeling u verdriet te doen, toen ik mijn hart voor u uitstortte. Ik heb bij die mensen nog wat gespaard. Zoals u weet kreeg ik alles wat ik nodig had, absoluut alles, en ze gaven me nog wat extra zakgeld voor mijn persoonlijke pleziertjes.
(Dan begint hij met zijn vuisten op zijn voorhoofd te slaan, zich op de lippen te bijten en met een verwilderde blik naar het plafond te staren, terwijl hij uitroept: Wat gebeurd is, is gebeurd. Ik heb wat opzij gelegd, de tijd is voorbij gegaan en dat is al veel gewonnen.)
IK. U bedoelt zeker verloren?
HIJ. Nee, nee, gewonnen. Men wordt elke minuut rijker: een dag minder te leven of een daalder meer, dat is precies eender. Het belangrijkste is toch iedere avond lekker op je gemak, vrij en overvloedig naar de plee te kunnen gaan: 'O stercus pretiosum!' Dat is het grote doel van het leven in alle rangen en standen. Op het laatste moment zijn we allemaal even rijk: Samuel Bernard die door diefstal, zwendel en fraude zevenentwintig miljoen in goud nalaat, en Rameau, die niets nalaat, Rameau die van

As long as the centuries continue to unfold, the number of books will grow continually, and one can predict that a time will come when it will be almost as difficult to learn anything from books as from the direct study of the whole universe. It will be almost as convenient to search for some bit of truth concealed in nature as it will be to find it hidden away in an immense multitude of bound volumes.

I don't think much of these eccentrics. Some people turn them into familiar acquaintances, even friends. Once a year they interest me, when I meet them, because their character stands in contrast to others and they break that fastidious uniformity which our education, our social conventions, and our habitual proprieties have introduced.

Those people who are buried next to each other are perhaps not as crazy as one might think. Their ashes might press and mix together, and unite. What do I know? Maybe they haven't lost all feeling or all the memories of their first state. Perhaps there is a flicker of heat that they both enjoy in their own way at the bottom of the cold urn that holds them. Oh, my Sophie, I could touch you, feel you, love you, look for you, unite myself with you, and combine myself with you when we are no longer here.. Allow me this fantasy.

What is this world? A complex whole, subject to endless revolutions. All these revolutions show a continual tendency to destruction; a swift succession of beings who follow one another, press forward, and vanish; a fleeting symmetry; the order of a moment. I reproached you just now with estimating the perfection of things by your own capacity; and I might accuse you here of measuring its duration by the length of your own days. You judge of the continuous existence of the world, as an ephemeral insect might judge of yours. The world is eternal for you, as you are eternal to the being that lives but for one instant. Yet the insect is the more reasonable of the two. For what a prodigious succession of ephemeral generations attests your eternity! What an immeasurable tradition! Yet shall we all pass away, without the possibility of assigning either the real extension that we filled in space, or the precise time that we shall have endured. Time, matter, space — all, it may be, are no more than a point.

To prove the Gospels by a miracle is to prove an absurdity by something contrary to nature.

...qui siedo sempre come un maestoso cazzo fra duoi coglioni. [...I always sit here like a majestic prick between two balls.]

- Prawda ma swoje strony uderzające, które się chwyta, gdy się ma talent.
- Tak, gdy się ma talent. Ale gdy ktoś nie ma?
- Gdy nie ma, nie powinien pisać.

Happiest are the people who give most happiness to others

كان من أولئك الذين, مع الأسف, ولدوا لكي يمارسوا الفضيلة دون أن يشعروا بحلاوتها, ممن يفعلون الخير من منطلق تطبيق النظام, كما يحاكمون الأمور.

Racontez-moi les faits, rendez-moi fidèlement les propos, et je saurai bientôt à quel homme j'ai affaire. Un mot, un geste m'en ont quelquefois plus appris que le bavardage de toute une ville.

If your little savage were left to himself and be allowed to retain all his ignorance, he would in time join the infant’s reasoning to the grown man’s passion, he would strangle his father and sleep with his mother.

Jacques said that his master said that everything good or evil we encounter here below was written on high.

Αφήνω τις σκέψεις μου να καλπάζουν σε τέλεια εγκατάλειψη, να τρέχουν αχαλίνωτες ν’ ακολουθήσουν την πρώτη σοφή ή ανόητη ιδέα που μου έρχεται στο μυαλό, όπως αυτοί οι ξεδιάντροποι νεαροί που τρέχουν πίσω από ένα κουτοκόριτσο με χαριτωμένο προσωπάκι ενώ το ξέρουν καλά πως θα την αφήσουν σε λιγάκι για κάποια άλλη. Έτσι είναι όλοι τους, κολλάνε στην κάθε μια αλλά πουθενά δεν στεριώνουν. Στη δική μου περίπτωση οι σκέψεις μου αντικαθιστούν τις πόρνες όλου του κόσμου.

Patriotism is an ephemeral motive that scarcely ever outlasts the particular threat to society that aroused it.