Evil exists, and the good, sad to say, can never catch up with it. - László Krasznahorkai

Brusc, simti un gust acru pe limba si crezu ca a sosit moartea. (...) era atent, zi de zi, la gustul mancarii, deoarece stia ca moartea se instaleaza mai intai supe, in carnuri, in pereti; mesteca indelung fiecare bucatica de mancare, inghitea incet apa sau, rar, vinul, iar uneori simtea o dorinta irezistibila sa rupa o bucata din tencuiala plina cu pete de salpetru de pe peretii din sala masinilor de la vechea casa a pompelor, unde locuia, si s-o guste, ca-n anomalia ce tulbura ordinea aromelor, gusturilor sa recunoasca Semnul, convins fiind ca moartea este doar un soi de atentionare, nicidecum o irevocabilitate disperata.

The unchained workers of decay were waiting in a dormant state for the necessary conditions to be established, as soon enough they would be, when they might recommence their interrupted struggle, that predetermined, merciless assault in the course of which they would dismantle whatever had been alive once and once only, reducing it into tiny insignificant pieces under the eternally silent cover of death.

Çünkü dünyanın kendisini katbekat aştığını biliyor, kendisinin de aralarında olduğu, o sessiz yuvalarında onurluluk ve ağırbaşlılığın ufak vahasında yaşayanların, dışarıda neler olup bittiğini korkudan titreyerek düşündükleri sırada, kirli sakallının tüm barbar soyunun, o yoldan çıkmış süprüntüler sürüsünün, içgüdüsel bir güvenle dizginleri ele geçireceğini de açıkça görebiliyordu.