Για τον Φρόιντ, ο έρωτας είναι ουσιαστικά ένας φαντασιακό φαινόμενο που ανήκει στη σφαίρα του ναρκισσισμού: Αναλώνεται ανάμεσα στις απατηλές αντανακλ… - Massimo Recalcati

Σε αντίθεση με τη λατρεία του Καινούργιου, που προκαλεί πάντα το ίδιο ανικανοποίητο, η διάρκεια είναι αυτή που καθιστά κάθε πράγμα στ’ αλήθεια διαφορετικό. Δεν είναι το καινούργιο ενάντιο στο Ίδιο, αλλά το καινούργιο στο Ίδιο, είναι το Καινούργιο ως εσωτερική πτυχή του Ίδιου.

No respira, apenas cuenta ya en absoluto, renquea, es pobre, está marginada, sus edificios se caen a pedazos, sus profesores se ven humillados, frustrados, ridiculizados, sus alumnos han dejado de estudiar, se muestran distraídos o violentos, defendidos por sus familias, caprichosos y procaces, su noble tradición está en irremisible decadencia. Decepcionada, angustiada, deprimida, no sólo nadie le otorga reconocimiento, sino que es criticada, ignorada, violada por nuestros gobernantes, que han recortado cínicamente sus recursos y han dejado de creer en la importancia de la cultura y de la formación que ésta debe defender y transmitir. ¿Ha muerto ya? ¿Sigue viva? ¿Sobrevive? ¿Sirve aún de algo, o está destinada a ser un residuo de un tiempo definitivamente pasado? Éste es el retrato del extravío de nuestra Escuela.

Αν για τον Πλάτωνα ο έρωτας θα έπρεπε να γιατρεύει την πληγή της διχοτόμησης που επέβαλε ο Ζευς, για τον αντιπλατωνισμό του Ροθ ο έρωτας δεν ενοποιεί καθόλου, αλλά διαιρεί, κομματιάζει, ανοίγει στα δύο. Διαιρεί γιατί εκθέτει την τρωτότητά μας φανερώνοντας τον αγιάτρευτο χαρακτήρα της έλλειψής μας.