10 Quotes Tagged: about-love

Η εμπειρία της σεξουαλικής επιθυμίας στον έρωτα είναι η εμπειρία μιας «ανακωχής από τον πόνο του κόσμου».

Σύμφωνα με τον Σαρτρ, η χαρά του έρωτα συνίσταται στο να μας προσδοκούν: Πριν από αυτή τη συνάντηση, η ζωή μας δεν έχει νόημα. Χάρη στη συνάντηση, η ζωή μας αποκτά νόημα, είναι «επιλεγμένη», «εκλεκτή», «καλεσμένη», «προσδοκώμενη», «επιθυμητή» μέχρι τις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες.

Η συγχώρεση δεν είναι ποτέ μια άμεση αντίδραση στην προδοσία. Απαιτεί χρόνο, όπως κάθε εργασία του πένθους.

Σε αντίθεση με τη λατρεία του Καινούργιου, που προκαλεί πάντα το ίδιο ανικανοποίητο, η διάρκεια είναι αυτή που καθιστά κάθε πράγμα στ’ αλήθεια διαφορετικό. Δεν είναι το καινούργιο ενάντιο στο Ίδιο, αλλά το καινούργιο στο Ίδιο, είναι το Καινούργιο ως εσωτερική πτυχή του Ίδιου.

Όταν λοιπόν τελειώνει ένας έρωτας, δεν τελειώνει ποτέ μόνο ένας έρωτας, αλλά κυρίως, μαζί με αυτόν, τελειώνει ο κόσμος που οι Δύο είχαν δημιουργήσει. Στον θάνατο ενός έρωτα πεθαίνει ολόκληρος ο κόσμος των Δύο, των αντικειμένων τους, των τελετουργιών τους, των αναμνήσεων τους, των ταξιδιών τους, των μερών όπου πήγαιναν για φαγητό μαζί, των βιβλίων τους, των σπιτιών τους, της ένωσης των σωμάτων τους, της ίδιας τους της ζωής, γιατί η ύπαρξη του έρωτα ήταν αυτό που έδινε νόημα σε αυτόν τον κόσμο που τώρα πια δεν υπάρχει.

Όταν αγαπάμε, δεν αγαπάμε ποτέ ένα μέρος του Άλλου. Δεν μπορεί να υπάρξει μερικός έρωτας. Ο έρωτας απαιτεί έρωτα για τον Άλλον όπως είναι.

Η σεξουαλική επιθυμία, όταν είναι αμοιβαία, είναι μια συνομωσία των δύο. Το σχέδιο είναι να προσφέρουν στον άλλον μιαν ανακωχή από τις πληγές του κόσμου. Δεν είναι ευτυχία, αλλά μια φυσική ανακωχή από το τεράστιο χρέος του σώματος απέναντι στον πόνο. Η συνομωσία συνίσταται στο να δημιουργήσουν μαζί έναν χώρο, έναν τόπο εξαίρεσης, και η εξαίρεση, προσωρινά αναγκαία, είναι από την αμείωτη πληγή που η σάρκα κληρονόμησε. Αυτός ο τόπος είναι το εσωτερικό του σώματος του άλλου.

Αν για τον Πλάτωνα ο έρωτας θα έπρεπε να γιατρεύει την πληγή της διχοτόμησης που επέβαλε ο Ζευς, για τον αντιπλατωνισμό του Ροθ ο έρωτας δεν ενοποιεί καθόλου, αλλά διαιρεί, κομματιάζει, ανοίγει στα δύο. Διαιρεί γιατί εκθέτει την τρωτότητά μας φανερώνοντας τον αγιάτρευτο χαρακτήρα της έλλειψής μας.

Για τον Φρόιντ, ο έρωτας είναι ουσιαστικά ένας φαντασιακό φαινόμενο που ανήκει στη σφαίρα του ναρκισσισμού: Αναλώνεται ανάμεσα στις απατηλές αντανακλάσεις του καθρέφτη. Δεν αγαπάμε το αγαπημένο πρόσωπο γι’ αυτό που είναι, αλλά μόνο γι’ αυτό που φανταζόμαστε πως είναι ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, για το ιδανικό του εαυτού μας που αυτό (το αγαπημένο πρόσωπο) αντανακλά. Αγαπώ από σένα το ιδεώδες Εγώ μου, τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα σου με κοιτάει και με καθιστά αγαπητό.

Υπάρχει μία μόνο προϋπόθεση ώστε η εργασία της συγχώρεσης να μπορέσει να πραγματοποιηθεί: η αποδοχή της ατέλειας του Άλλου, ως μια μορφή της δικής μου ατέλειας.