Για τον Φρόιντ, ο έρωτας είναι ουσιαστικά ένας φαντασιακό φαινόμενο που ανήκει στη σφαίρα του ναρκισσισμού: Αναλώνεται ανάμεσα στις απατηλές αντανακλάσεις του καθρέφτη. Δεν αγαπάμε το αγαπημένο πρόσωπο γι’ αυτό που είναι, αλλά μόνο γι’ αυτό που φανταζόμαστε πως είναι ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, για το ιδανικό του εαυτού μας που αυτό (το αγαπημένο πρόσωπο) αντανακλά. Αγαπώ από σένα το ιδεώδες Εγώ μου, τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα σου με κοιτάει και με καθιστά αγαπητό.

Δεν πρέπει να διδάσκουμε τα μεγάλα βιβλία, πρέπει να διδάσκουμε την αγάπη για το διάβασμα.

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.

Δεν αξίζει στις μέρες μας να γαμιέσαι για ένα σακούλι πιλάφι.

Ένας επαγγελματίας συγγραφέας είναι ένας ερασιτέχνης που δεν τα παράτησε.

Αν δεν ξεχειλίσει η καρδιά του ανθρώπου από αγάπη ή από θυμό, τίποτα δεν μπορεί να γίνει στον κόσμο...

Αν για τον Πλάτωνα ο έρωτας θα έπρεπε να γιατρεύει την πληγή της διχοτόμησης που επέβαλε ο Ζευς, για τον αντιπλατωνισμό του Ροθ ο έρωτας δεν ενοποιεί καθόλου, αλλά διαιρεί, κομματιάζει, ανοίγει στα δύο. Διαιρεί γιατί εκθέτει την τρωτότητά μας φανερώνοντας τον αγιάτρευτο χαρακτήρα της έλλειψής μας.

Κανένα μέρος δεν προβάλλει τόσο έντονα τη ματαιότητα των ανθρώπινων ελπίδων, όσο μια δημόσια βιβλιοθήκη

Μου φτάνει που ξέρω να διαβάζω, γιατί έτσι μαθαίνω αυτά που δεν ξέρω, ενώ όταν γράφεις, γράφεις μόνο αυτά που ξέρεις ήδη.

Η Αγανάκτηση και η Οργή

Ομοίως, αν το κακό που πράττουν οι άλλοι δεν μας αφορά καθόλου, μας προκαλεί απλώς αγανάκτηση για εκείνους και αν μας αφορά, προκαλέί επιπλέον οργή.

Με τον έρωτα αισθάνομαι πως δυο βήματα από μένα υπάρχει μια απέραντη και πέρα απ' όλες τις προσδοκίες μου ευτυχία, που εξαρτάται μόνο από μια λέξη, από ένα χαμόγελο.

Δεν έχουμε δικαίωμα να καταναλώνουμε την ευτυχία,όταν δεν την παράγουμε.

Κατά καιρούς, το μυαλό μας δεν λειτουργεί παρά για να μας οδηγήσει σ' ανόητα επιχειρήματα.

Στους πιο ανθρώπινους από τους ανθρώπους, δεν αρέσουν οι επαναστάσεις. Τους αρέσουν οι βιβλιοθήκες και τα νεκροταφεία.
A