Massimo Recalcati Quotes

Όταν λοιπόν τελειώνει ένας έρωτας, δεν τελειώνει ποτέ μόνο ένας έρωτας, αλλά κυρίως, μαζί με αυτόν, τελειώνει ο κόσμος που οι Δύο είχαν δημιουργήσει. Στον θάνατο ενός έρωτα πεθαίνει ολόκληρος ο κόσμος των Δύο, των αντικειμένων τους, των τελετουργιών τους, των αναμνήσεων τους, των ταξιδιών τους, των μερών όπου πήγαιναν για φαγητό μαζί, των βιβλίων τους, των σπιτιών τους, της ένωσης των σωμάτων τους, της ίδιας τους της ζωής, γιατί η ύπαρξη του έρωτα ήταν αυτό που έδινε νόημα σε αυτόν τον κόσμο που τώρα πια δεν υπάρχει.

Όταν αγαπάμε, δεν αγαπάμε ποτέ ένα μέρος του Άλλου. Δεν μπορεί να υπάρξει μερικός έρωτας. Ο έρωτας απαιτεί έρωτα για τον Άλλον όπως είναι.

Υπάρχει μία μόνο προϋπόθεση ώστε η εργασία της συγχώρεσης να μπορέσει να πραγματοποιηθεί: η αποδοχή της ατέλειας του Άλλου, ως μια μορφή της δικής μου ατέλειας.

El estilo es la relación que el docente sabe establecer con lo que enseña a partir de la singularidad de su existencia y de su deseo de saber.

Es el fantasma que se cierne sobre este trabajo y puede condicionarlo fatalmente: reclinarse sobre lo ya hecho, sobre lo ya dicho, sobre lo ya visto, reducir el amor por el conocimiento a mera administración de un conocimiento que ya no nos reserva sorpresa alguna.

Η σεξουαλική επιθυμία, όταν είναι αμοιβαία, είναι μια συνομωσία των δύο. Το σχέδιο είναι να προσφέρουν στον άλλον μιαν ανακωχή από τις πληγές του κόσμου. Δεν είναι ευτυχία, αλλά μια φυσική ανακωχή από το τεράστιο χρέος του σώματος απέναντι στον πόνο. Η συνομωσία συνίσταται στο να δημιουργήσουν μαζί έναν χώρο, έναν τόπο εξαίρεσης, και η εξαίρεση, προσωρινά αναγκαία, είναι από την αμείωτη πληγή που η σάρκα κληρονόμησε. Αυτός ο τόπος είναι το εσωτερικό του σώματος του άλλου.

Σε αντίθεση με τη λατρεία του Καινούργιου, που προκαλεί πάντα το ίδιο ανικανοποίητο, η διάρκεια είναι αυτή που καθιστά κάθε πράγμα στ’ αλήθεια διαφορετικό. Δεν είναι το καινούργιο ενάντιο στο Ίδιο, αλλά το καινούργιο στο Ίδιο, είναι το Καινούργιο ως εσωτερική πτυχή του Ίδιου.

Η εμπειρία της σεξουαλικής επιθυμίας στον έρωτα είναι η εμπειρία μιας «ανακωχής από τον πόνο του κόσμου».

Tendencia incestuosa del goce, ausencia de límites y de prohibiciones simbólicas, desregulación pulsional, Ello sin inconsciente, muerte del deseo, violencia y racismo, rechazo del Otro, culto narcisista del yo, indiferencia cínica, pulsión de muerte carente de límites, definen el cuadro psicopatológico de la época hipermoderna dominada por la evaporación del Padre

No respira, apenas cuenta ya en absoluto, renquea, es pobre, está marginada, sus edificios se caen a pedazos, sus profesores se ven humillados, frustrados, ridiculizados, sus alumnos han dejado de estudiar, se muestran distraídos o violentos, defendidos por sus familias, caprichosos y procaces, su noble tradición está en irremisible decadencia. Decepcionada, angustiada, deprimida, no sólo nadie le otorga reconocimiento, sino que es criticada, ignorada, violada por nuestros gobernantes, que han recortado cínicamente sus recursos y han dejado de creer en la importancia de la cultura y de la formación que ésta debe defender y transmitir. ¿Ha muerto ya? ¿Sigue viva? ¿Sobrevive? ¿Sirve aún de algo, o está destinada a ser un residuo de un tiempo definitivamente pasado? Éste es el retrato del extravío de nuestra Escuela.

Για τον Φρόιντ, ο έρωτας είναι ουσιαστικά ένας φαντασιακό φαινόμενο που ανήκει στη σφαίρα του ναρκισσισμού: Αναλώνεται ανάμεσα στις απατηλές αντανακλάσεις του καθρέφτη. Δεν αγαπάμε το αγαπημένο πρόσωπο γι’ αυτό που είναι, αλλά μόνο γι’ αυτό που φανταζόμαστε πως είναι ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, για το ιδανικό του εαυτού μας που αυτό (το αγαπημένο πρόσωπο) αντανακλά. Αγαπώ από σένα το ιδεώδες Εγώ μου, τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα σου με κοιτάει και με καθιστά αγαπητό.

«Non siamo fatti per morire, ma per nascere, affermava Hannah Arendt. Tuttavia la nostra vita inizia a morire già con il suo primo respiro. Non solo perché la morte è il destino inesorabile che ci attende alla fine della vita, ma perché in ogni istante della nostra vita c’è qualcosa che si perde, si stacca, si separa da noi stessi, scompare. In questo senso la morte non è, come ricordava Heidegger, l’ultima nota della melodia dell’esistenza che ne chiude il movimento, ma una “imminenza sovrastante” che ci accompagna da sempre.

Questa imminenza sovrastante della morte definisce propriamente la forma umana della vita. L’esistenza di un fiore o di un animale vive senza conoscerla. Il fiore e l’animale sono, infatti, espressioni di una vita eterna. Anch’essi sono destinati a perire, ma la loro vita non conosce l’assillo e il pensiero della morte. La vita animale è vita sempre piena di vita, vita che non conosce la ferita della finitezza o, meglio, che non conosce la finitezza come ferita necessariamente mortale della vita. L’uccello nel cielo, come il giglio nei campi, per riprendere una nota immagine evangelica, non conoscono l’erosione del tempo perché vivono in un eterno presente, in un solo grande “oggi”. Essi hanno deposto ogni forma di attesa, non restano sotto il peso incombente della fine perché il loro beato magistero ha sospeso il divenire del tempo in un “adesso” che non si lascia corrompere dal divenire delle cose. La vita animale, come quella vegetale, non esclude affatto la fine – il cane, come il fiore, perisce, la sua esistenza, come quella umana, ha “i giorni contati”, come direbbe il Qoèlet biblico –, tuttavia non conosce affatto la morte come destino incombente in ogni momento della vita, come possibilità sempre possibile o come impossibilità di tutte le nostre possibilità. Per questa ragione nella loro forma di vita – la vita piena di vita, vita che coincide con se stessa – non vivono la separazione da se stessi, non vivono né lo struggimento del de

Αν για τον Πλάτωνα ο έρωτας θα έπρεπε να γιατρεύει την πληγή της διχοτόμησης που επέβαλε ο Ζευς, για τον αντιπλατωνισμό του Ροθ ο έρωτας δεν ενοποιεί καθόλου, αλλά διαιρεί, κομματιάζει, ανοίγει στα δύο. Διαιρεί γιατί εκθέτει την τρωτότητά μας φανερώνοντας τον αγιάτρευτο χαρακτήρα της έλλειψής μας.

Σύμφωνα με τον Σαρτρ, η χαρά του έρωτα συνίσταται στο να μας προσδοκούν: Πριν από αυτή τη συνάντηση, η ζωή μας δεν έχει νόημα. Χάρη στη συνάντηση, η ζωή μας αποκτά νόημα, είναι «επιλεγμένη», «εκλεκτή», «καλεσμένη», «προσδοκώμενη», «επιθυμητή» μέχρι τις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες.

Η συγχώρεση δεν είναι ποτέ μια άμεση αντίδραση στην προδοσία. Απαιτεί χρόνο, όπως κάθε εργασία του πένθους.