Ah, scumpul meu frate, uneori îmi dau atât de bine seama de ceea ce vreau! Pot foarte bine, în viață ca și în pictură, să mă lipsesc de bunul Dumneze… - Vincent van Gogh

Yalnızca ressamları ele alacak olursak, ölmüş, gömülmüş olanlar da yapıtları aracılığıyla bir sonraki ya da birbirini izleyen birkaç kuşağa bir şeyler söyleyebiliyorlar.
Hepsi bu mu, yoksa daha fazlası var mı? Bir ressamın yaşamında en zor şey ölüm değildir belki de.
Kendi payıma, bu konuda bir şey bilmediğimi kabul ediyorum. Ama yıldızlara baktığımda düşlere dalıyorum, tıpkı bir haritada kentleri ve köyleri gösteren siyah noktalara bakarken düşlere daldığım gibi. Neden, diye soruyorum kendime, gökte pırıl pırıl parlayan noktalar da Fransa haritasındaki kara noktalar kadar ulaşılabilir olmasın? Bizi Tarascon ya da Rouen'a nasıl bir tren götürüyorsa, yıldızlara da ölüm götürür. Bu düşüncede kuşkusuz doğru olan bir şey varsa, o da şu: Yaşadığımız sürece yıldızlara varamayız, nasıl ki öldükten sonra trene binemeyiz, öyle.
Dolayısıyla, kolera, böbrek taşları, verem, kanser gibi şeyler göksel ulaşım araçlarıdırlar gibi geliyor bana; vapur, otobüs, tren türünden yeryüzü ulaşım araçları gibi aynı... Yaşlılık yüzünden sessizce ölmek oraya yürüyerek gitmek gibi bir şey.

So please don't think that I am renouncing anything, I am reasonably faithful in my unfaithfulness and though I have changed, I am the same, and what preys on my mind is simply this one question: what am I good for, could I not be of service or use in some way, how can I become more knowledgeable and study some subject or other in depth? That is what keeps preying on my mind, you see, and then one feels imprisoned by poverty, barred from taking part in this or that project and all sorts of necessities are out of one's reach. As a result one cannot rid oneself of melancholy, one feels emptiness where there might have been friendship and sublime and genuine affection, and one feels dreadful disappointment gnawing at one's spiritual energy, fate seems to stand in the way of affection or one feels a wave of disgust welling up inside. And then one says “How long, my God!”

Art is to console those who are broken by life.