It was young Schneermann, Anton Schneermann, who sat at Mademoiselle Kleefeld’s table. You see, his place is empty. It will soon be filled up again, I am not worried about that — but Anton is off, on the wings of the wind, in the twinkling of an eye, rapt away before he knew where he was. Sixteen years old, and had been up here a year and a half, with six months to go. But how did it happen? Who knows? Perhaps somebody dropped a little word to Madame his mother; anyhow, she got wind of his goings-on, in Baccho et ceteris. She appears unannounced on the scene, some three heads taller than I am, white-haired and exceeding wroth; fetches Herr Anton a couple of boxes on the ear, takes him by the collar, and puts him on the train. ‘If he is going to the dogs,’ she says, ‘he can do it just as well down below.’ And off they go.
German novelist and Nobel Prize laureate (1875–1955)
Paul Thomas Mann (6 June 1875 – 12 August 1955) was a German novelist, short story writer, social critic, philanthropist, essayist, and 1929 Nobel Prize laureate, known for his series of highly symbolic and ironic epic novels and mid-length stories, noted for their insight into the psychology of the artist and the intellectual.
From: Wikiquote (CC BY-SA 4.0)
Alternative Names:
Paul Thomas Mann
From Wikidata (CC0)
"Die älteste Sprache, sagt man, sei das Indogermanische, Indo-europäische, das Sanskrit. Aber es ist so gut wie gewiß, daß das ein "Ur" ist, so vorschnell wie manches andere, und daß es eine wieder ältere Muttersprache gegeben hat, welche die Wurzeln der arischen sowohl wie auch der semitischen und chamitischen Mundarten in sich beschloß. Wahrscheinlich ist sie auf Atlantis gesprochen worden, dessen Silhouette die letzte im Fernendunst undeutlich noch sichtbare Vorbirgskulisse der Vergangenheit bildet, das aber selbst wohl kaum die Ur-Heimat des sprechenden Menschen ist."
Δεν ήταν γραμμένο κάπου πως ο ήλιος στρέφει την προσοχή μας από το πνεύμα στην αίσθηση; Ναρκώνει και μαγεύει, έγραφε, τη λογική και τη μνήμη τόσο, που η ψυχή ξεχνά από ευχαρίστηση την πραγματική της κατάσταση, και γεμάτη κατάπληξη και θαυμασμό προσηλώνεται στα πιο όμορφα απ’ τα αντικείμενα που φωτίζει ο ήλιος: ναι, και μόνο με τη βοήθεια ενός σώματος μπορεί κατόπιν να υψωθεί στη θεώρηση ανώτερων πραγμάτων. Ο έρωτας, πράγματι, συναγωνίστηκε τους μαθηματικούς που δείχνουν στα λιγότερο ικανά παιδιά απτές εικόνες των αφηρημένων μορφών. Το ίδιο και ο Θεός, για να μας κάνει ορατό το πνεύμα, χρησιμοποίησε τη μορφή και το χρώμα της ανθρώπινης νιότης σαν όργανο της μνήμης, στολίζοντάς τη με όλη τη λάμψη της ομορφιάς, κι εμείς φλεγόμαστε από πόνο κι ελπίδα στη θέα της.
[…] Και με φιλοφροσύνες, πνευματώδεις και υπαινικτικούς αστεϊσμούς μιλούσε ο Σωκράτης στο Φαίδρο για τον πόθο και την αρετή. Του μιλούσε για τον πύρινο τρόμο που κυριεύει τον αισθανόμενο άνθρωπο όταν τα μάτια του αντικρίζουν το σύμβολο του αιώνιου κάλλους• του μιλούσε για τους πόθους του αμύητου και φαύλου, που είναι ανίκανος να συλλάβει την ομορφιά και να νιώσει σεβασμό απέναντί της αν και βλέπει μπροστά του το είδωλό της• μιλούσε για τον ιερό φόβο που κυριεύει την ευγενική ψυχή όταν μια θεϊκή μορφή, ένα τέλειο κορμί παρουσιάζεται μπροστά της, πόσο συγκλονίζεται κι αναστατώνεται και δεν τολμά καν να το κοιτάξει και λατρεύει αυτόν που έχει την ομορφιά, κι αν δεν φοβόταν πως θα φανεί τρελός στους άλλους, θα ‘φτανε να του προσφέρει ακόμη και θυσίες σαν σ’ έναν ανδριάντα. Γιατί μόνο η ομορφιά, Φαίδρε μου, αξίζει ν’ αγαπηθεί και είναι συνάμα ορατή: είναι, πρόσεξέ το αυτό! η μοναδική πλευρά του πνεύματος που εμείς μπορούμε να δούμε και ν’ αντέξουμε με τις αισθήσεις. Τι θα γινόμασταν αν το θεϊκό εμφανιζόταν μπροστά μας αλλιώτικα, αν ο λόγος, η αρετή και η αλήθεια μας μιλούσαν μεσ’ απ’ τις αισθήσεις; Δε θα μας αφάνιζε, δε θα μας έκαιγε η αγάπη, όπως έκαψε κάποτε τη Σεμέλη ο Δίας; Η ομορφιά λοιπόν είναι ο δρόμος που οδ
The experiences of a man who lives alone and in silence are both vaguer and more penetrating than those of people in society; his thoughts are heavier, more odd, and touched always with melancholy. Images and observations which could easily be disposed of by a glance, a smile, an exchange of opinion, will occupy him unbearably, sink deep into the silence, become full of meaning, become life, adventure, emotion. Loneliness ripens the eccentric, the daringly and estrangingly beautiful, the poetic. But loneliness also ripens the perverse, the disproportionate, the absurd, and the illicit.
The dilemma, my dear sir, the tragedy, begins where nature has been cruel enough to split the personality, to shatter its harmony by imprisoning a noble and ardent spirit within a body not fit for the stresses of life. Have you heard of Leopardi, Engineer, or you, Lieutenant? An unhappy poet of my own land, a crippled, ailing man, born with a great soul, which his sufferings were constantly humiliating and dragging down into the depths of irony — its lamentations rend the heart to hear.
They walked, and the long waves rolled and murmured rhythmically beside them; the fresh salty wind blew free and unobstructed in their faces, wrapped itself around their ears, and made them feel slightly numb and deliciously dizzy. They walked along in that wide, peaceful, whispering hush of the sea that gives every sound, near or far, some mysterious importance.
Al igual que el tiempo, el espacio trae consigo el olvido; aunque lo hace desprendiendo a la persona humana de sus contingencias para transportarla a un estado de libertad originaria; incluso del pedante y el burgués hace, de un solo golpe, una especie de vagabundo. El tiempo, según dicen, es Lete, el olvido; pero también el aire de la distancia es un bebedizo semejante, y si bien su efecto es menos radical, cierto es que es mucho más rápido.
He loved the sea for deep-seated reasons: the hardworking artist's need for repose, the desire to take shelter from the demanding diversity of phenomena in the bosom of boundless simplicity, a propensity — proscribed and diametrically opposed to his mission in life and for that very reason seductive — a propensity for the unarticulated, the immoderate, the eternal, for nothingness. To repose in perfection is the desire of all those who strive for excellence, and is not nothingness a form of perfection?
Das war ein seltsamer Raum, hergerichtet in einem einzigen Stile: bizarre Künstlerlaune. Etrurische und japanische Vasen, spanische Fächer und Dolche, chinesische Schirme und italienische Mandolinen, afrikanische Muschelhörner und kleine antike Statuen, bunte Rokkoko-Nippes und wächserne Madonnen, alte Kupferstiche und Arbeiten aus Meysenberg eigenem Pinsel, - das alles war im ganzen Raum auf Tischen, Etagèren, Konsolen und an den Wänden, welche überdies gleich dem Fußboden mit dicken orientalischen Teppichen und verblichenen gestickten Seidenstoffen bedeckt waren, in schreienden Zusammenstellungen arrangiert, welche gleichsam auf sich selbst mit Fingern wiesen.
Yet each, in itself — this was the uncanny, the anti-organic, the life-denying character of them all — each of them was absolutely symmetrical, icily regular in form. They were too regular, as substance adapted to life never was to this degree — the living principle shuddered at this perfect precision, found it deathly, the very marrow of death — Hans Castorp felt he understood now the reason why the builders of antiquity purposely and secretly introduced minute variation from absolute symmetry in their columnar structures.
But what is it, to be an artist? Nothing shows up the general human dislike of thinking, and man's innate craving to be comfortable, better than his attitude to this question. When these worthy people are affected by a work of art, they humbly say that that sort of thing is a 'gift.' And because in their innocence they assume that beautiful and uplifting results must have beautiful and uplifting causes, they never dream that the 'gift' in question is a very dubious affair and rests upon extremely sinister foundations.
[...]
Listen to this. I know a banker, grey-haired business man, who has a gift for
writing stories. He employs this gift in his idle hours, and some of his stories are of the
first rank. But despiteI say despite-this excellent gift his withers are by no means
unwrung: on the contrary, he has had to serve a prison sentence, on anything but trifling
grounds. Yes, it was actually first in prison that he became conscious of his gift, and his
experiences as a convict are the main theme in all his works. One might be rash enough
to conclude that a man has to be at home in some kind of jail in order to become a poet.