Vincent van Gogh Quotes

When I have a terrible need of - shall I say the word - religion, then I go out and paint the stars.

So I think there must be more animation, and we must throw all doubts overboard, and also a certain lack of confidence. Do you want a motive for keeping one’s serenity even when one is isolated and misunderstood, and has lost all chance for material happiness? This one thing remains - faith; one feels instinctively that an enormous number of things are changing and that everything will change. We are living in the last quarter of a century that will end again in a tremendous revolution.

I am not an adventurer by choice but by fate

Life itself, too, is forever turning an infinitely vacant, dispiriting blank side towards man on which nothing appears, any more than it does on a blank canvas. But no matter how vacant and vain, how dead life may appear to be, the man of faith, of energy, of warmth, who knows something, will not be put off so easily.

At the moment I quite often go to draw with Breitner [in the streets of The Hague], a young painter who's acquainted with Rochussen as I am with Mauve. He draws very skilfully and very differently from me, and we often draw types together in the soup kitchen or the waiting room &c. He sometimes comes to my studio to look at woodcuts, and I go to see the ones he has as well.

Aliás, a humildade me convém após a experiência de ataques repetidos. Portanto, não perco a paciência.

I am still far from being what I want to be, but with God's help I shall succeed.

One must never trust the occasion when one is without difficulties.

Let’s not forget that the little emotions are the great captains of our lives and we obey them without realizing it.

Ah, scumpul meu frate, uneori îmi dau atât de bine seama de ceea ce vreau! Pot foarte bine, în viață ca și în pictură, să mă lipsesc de bunul Dumnezeu, dar nu pot, eu, cel suferind, să mă lipsesc de ceva mult mai mare decât mine, care este viața mea: puterea de-a crea. Și dacă, frustrat de această putere din punct de vedere fizic, încerci să zămislești idei în loc de copii, faci parte, totuși, datorită acestui lucru, dintre oameni.

"Öte yandan Kee'ye duyduğum sevgi çok yeni ve çok başka şey. Kendisi farkında değil ama, bir tür hapishanede oturuyor. O da yoksul, keyfinin istediğini yapabilecek durumda değil ve her şeyden vazgeçen bir tür tevekküle bırakmış kendini... Ayrıca din adamları, dindar hanımlar, sanıyorum beni etkilediklerinden çok daha fazla etkiliyorlar onu. Ben o gibilerin elinden kurtuldum artık, çünkü numaralarını çakmayı öğrendim; ama o hala inanıyor ve de tevekkül, günah, Tanrı ve daha kimbilir nelerden kurulmuş olan sistemin boş laftan başka bir şey olmadığı ortaya çıkarsa, yıkılır.
Korkarım bir türlü anlamadığı şeylerden biri de gerçekte Tanrı'nın ne zaman, nerede var olmaya başladığı... Belki de Multatuli'Nin İmansızın Duası'nı bitirirken söylediği sözleri söylediğimiz zaman vardır Tanrı: "Ah Tanrım, Tanrı yok." Din adamlarının Tanrısı benim için bir kapı tokmağı kadar cansız. Bu durumda ate mi oluyorum şimdi? Din adamlarına sorarsan, öyle görüyorlar beni -öyle olsun- ama ben seviyorum, yaşamasaydım, başkaları da yaşamasaydı, nasıl sevgi duyardım? Ve eğer yaşıyorsak, işin içinde bir esrarlı yan var. Buna ister Tanrı de, ister insan tabiatı, ister başka bir ad ver, son derece canlı ve gerçek olduğu halde sistematik biçimde tanımlayamadığım bir şey var ki bence Tanrı O -ya da en az Tanrı kadar önemli bir şey..."

I’m trying now to exaggerate the essence of things, and to deliberately leave vague what’s obvious.

Now I as a painter shall never stand for anything of importance. I feel it utterly.. .I sometimes regret I did not simply keep to the Dutch palette [of Dutch impressionism ] with its grey tones, and have brushed away at landscapes of Montmartre [in 1886-87] with no ado.

Normality is a paved road: It’s comfortable to walk, but no flowers grow on it.

..Our life is a pilgrim's progress. I once saw a very beautiful picture: it was a landscape at evening. In the distance on the right-hand side a row of hills appeared blue in the evening mist. Above those hills the splendour of the sunset, the grey clouds with their linings of silver and gold and purple. The landscape is a plain or heath covered with grass and its yellow leaves, for it was in autumn. Through the landscape a road leads to a high mountain far, far away, on the top of that mountain is a city wherein the setting sun casts a glory. On the road walks a pilgrim, staff in hand. He has been walking for a good long while already and he is very tired. And now he meets a woman, or figure in black, that makes one think of St. Paul's word: As being sorrowful yet always rejoicing. That Angel of God has been placed there to encourage the pilgrims and to answer their questions and the pilgrim asks her: Does the road go uphill then all the way? And the answer is: "Yes to the very end."