Tornai a Parigi, e scrissi questa storia esattamente come mi era stata raccontata. Essa ha soltanto un merito, che probabilmente le sarà contestato: quello di esser vera.
Non traggo da questo racconto la conclusione che tutte le donne come Marguerite sono capaci di fare quello che ha fatto lei: me ne guardo bene. Ma sono venuto a sapere che una di loro aveva provato, nella sua vita, un grande amore, che ne aveva sofferto e ne era morta. Ho raccontato al lettore quello che avevo saputo. Era un dovere.
Non sono l'apostolo del vizio, ma mi farò l'eco della nobile infelicità dovunque la sentirò supplicare.
La storia di Marguerite è un'eccezione, lo ripeto; se fosse stata una storia come tutte le altre non sarebbe valsa la pena di scriverla.
French writer and dramatist (1824–1895)
Alexandre Dumas (July 27, 1824 – November 27, 1895) was a popular French novelist and playwright, best known for his novel and play, La Dame aux camélias. The word fils (son) is usually added to his name to distinguish him from his father, Alexandre Dumas, père.
From: Wikiquote (CC BY-SA 4.0)
Native Name:
Alexandre Dumas
Alternative Names:
Alexandre Dumas son
•
Alexandre Dumas Jr.
•
Alexandre Dumas, fils
•
Alexandre Dumas (fils)
•
Alexandre Dumas the younger
•
Dumas the younger
•
Alexandre Dumas, the Younger
•
Alexandre Dumas, Jr.
From Wikidata (CC0)
Es que desde que la vi, no sé cómo ni por qué, ocupa usted un lugar en mi vida; es que por más que alejo su imagen de mi pensamiento, ella sigue volviendo a mí; es que hoy, cuando la encontré, después de dos años sin verla, ha adquirido un ascendiente mucho mayor sobre mi corazón sobre mi mente; finalmente es que ahora que me ha recibido, que la conozco, que sé todo lo que hay de extraño en usted, se me ha vuelto indispensable, y que me volvería loco, no solo si no me amara, sino también si no me dejara amarla.
"Essere amato da una fanciulla casta, rivelarle per primo lo strano mistero dell'amore, è certamente una grande gioia, ma è anche la cosa più usuale del mondo. Impadronirsi di un cuore che non è abituato agli assalti è come entrare in una città aperta, senza presidi. L'educazione, il senso del dovere e della famiglia, sono validissime sentinelle, ma non c'è sentinella abbastanza vigile che non possa essere ingannata da una fanciulla di sedici anni, alla quale, attraverso la voce dell'uomo amato, la natura dà quei primi consigli d'amore tanto più ardenti in quanto apparentemente puri.
Più la fanciulla crede al bene, più facilmente si abbandona, se non all'amante, almeno all'amore, perché, essendo senza diffidenza, è senza forza, e farsi amare da lei è un trionfo che ogni uomo di venticinque anni può ottenere tutte le volte che vuole.
[...] Ma essere amato da una cortigiana è una vittoria molto più difficile. In loro, il corpo ha logorato l'anima, i sensi hanno guastato il cuore, la sregolatezza inaridito i sentimenti. Le parole che diciamo loro, le conoscono da tempo, il nostro comportamento è cosa già nota, lo stesso amore che ispirano, l'hanno più volte venduto. Amano per mestiere, e non per trasporto. Sono difese meglio dai loro calcoli che una vergine dalla madre o dal convento: così hanno inventato la parola capriccio per quegli amori non venali che si concedono ogni tanto come riposo, come scusa o come consolazione; simili a quegli usurai che depredano mille persone, e che credono di riscattarsi prestando una volta venti franchi a un povero diavolo che muore di fame, senza interessi e senza ricevuta.
Poi, quando Dio permette l'amore a una cortigiana quest'amore, che inizialmente sembra un perdono, diventa quasi sempre, per lei, un castigo. Non c'è assoluzione senza penitenza. Quando una creatura, che ha da rimproverarsi un intero passato, si sente improvvisamente presa da un amore profondo, sincero, irresistibile, di cui non si sarebbe mai creduta capace; quand
It is this, that ever since I have seen you, I know not why, you have taken a place in my life; that, if I drive the thought of you out of my mind, it always comes back; that when I met you to-day, after not having seen you for two years, you made a deeper impression on my heart and mind than ever; that, now that you have let me come to see you, now that I know you, now that I know all that is strange in you, you have become a necessity of my life, and you will drive me mad, not only if you will not love me, but if you will not let me love you.
Но да бъдеш истински обичан от куртизанка, е съвършено друга победа. При тях тялото е похабило душата, страстта е изгорила сърцето, развратът е бронирал чувствата. Те отдавна знаят думите, които им казваме, начините, които използуваме, за да ги завладеем, са им познати, дори са продали любовта, която вдъхват. Те обичат по задължение, а не от увлечение. Сметките, които си правят, ги пазят по-добре, отколкото майката и манастирът пазят девицата. Затова са измислили думата „каприз“ за тази безкористна любов, която си позволяват от време на време, като почивка, като извинение или като утешение. Те са като лихвари, които изнудват хиляди хора и които смятат да изкупят вината си, като услужат някой ден с двадесет франка без лихва и разписка на нещастник, умиращ от глад.
И когато бог разреши на куртизанката да се влюби, тази любов, която отначало изглежда като прошка, почти винаги се превръща за нея в наказание. Няма опрощаване на грехове без възмездие. Когато една жена има минало, за което се упреква, и се почувствува изведнъж завладяна от дълбока, искрена, непреодолима любов, на каквато никога не се е смятала способна, когато жената е признала тази любов, тогава любимият господствува напълно над нея. Колко силен се чувствува той, че има право жестоко да й каже: „Вие не вършите нищо повече от любов, отколкото сте вършили за пари.