André Gide Quotes

Le présent serait plein de tous les avenirs, si le passé n'y projetait déjà une histoire.

The self requires a story.

At this solemn moment, he would like to have some rare, sublime experience — hear a message from the world beyond — send his thought flying into ethereal regions, inaccessible to mortal senses. But no! his thought remains obstinately grovelling on the earth;

I was still filled as before with an evil curiosity. There was a mystery about the existence of each one of them. I always felt that a part of their lives was concealed. What did they do when I was not there? I refused to believe that they had not better ways of amusing themselves. And I credited each of them with a secret which I pertinaciously tried to discover.

In my present insistence on high standards you will see that there is less self-indulgence than resolve and application. I do not let the Christian monopolize the ideal of perfection. I have my own virtue, which I am constantly cultivating and refining by teaching myself not to tolerate in me or my surroundings anything but the exquisite.

There is a germ of revolt lying in the spirit of inquiry and critical curiosity.

عد الكسل مثل الخيانة، ولا تبحث عن راحة إذ لا يكتمل قدرك إلا في الموت.

Life was nothing other than what came and went with each passing moment.

Je suis un être de dialogue ; tout en moi combat et se contredit. Les Mémoires ne sont jamais qu'à demi sincères, si grand que soit le souci de vérité : tout est toujours plus compliqué qu'on ne le dit. Peut-être même approche-t-on de plus près la vérité dans le roman.

We who would seek new land must be willing to sacrifice the sight of shore for a long, long time.

He let Julius go. There was beginning to rise in him a feeling of profound disgust — a kind of hatred almost, of himself, of Julius, of everything.

The priest accepted me, I accepted the priest, so everything went off smoothly.

One imagines one possesses and in reality one is possessed.

انسان باید بیاموزد بدون قدرت الهی سر کند...ما هنوز به این نقطه نرسیده ایم.برای رسیدن به مرحله بی خدایی کامل،تقوای بسیار زیادی لازم است و برای باقی ماندن در آن مرحله،تقوایی به مراتب بیشتر.مومن شاید این سخن را چیزی غیر از دعوت به فساد و تباهی نینگارد،اگر چنین است پس زنده باد خدا!زنده باد دروغ مقدس که بشریت را از نابودی و مصیبت می رهاند.اما آیا انسان نمی تواند بیاموزد که به کمک تقوا همان چیزی را که از خدا انتظار دارد،از خودش متوقع باشد؟با این همه،باید به این نقطه برسد.دست کم باید این راه را آغاز کنند،وگرنه خواهیم باخت.در این بازی غریبی که روی زمین درجریان است...تنها درصورتی برنده خواهیم شد که اندیشه خدا و تسلیم و تعبد ،جایش را به تقوای انسانی و شرف انسانی بدهد.

Exist pentru a-l ajuta, nu pentru a-l abate din drumul său.