une dame a la langue fanée une dame longue plus longue que sa chaise longue et très âgée - Jacques Prévert

Faqe shkrimi

Dy edhe dy katër
katër edhe katër tetë
tetë edhe tetë bëjnë gjashtëmbëdhjetë...
Përsëriteni ! thotë mësuesi
Dy edhe dy katër
katër edhe katër tetë
tetë edhe tetë bëjnë gjashtëmbëdhjetë.
Por ja zogu-lirë
që kalon në qiell
fëmija e sheh
fëmija e dëgjon
fëmija e thërret :
Shpëtomë
Luaj me mua
zog !
Atëherë zogu zbret
dhe luan me fëmijën
Dy edhe dy katër...
Përsëriteni ! thotë mësuesi
dhe fëmija luan
zogu luan me të...
Katër edhe katër
tetë edhe tetë bëjnë gjashtëmbëdhjetë
po gjashtëmbëdhjetë edhe gjashtëmbëdhjetë sa bëjnë ?
Asgjë nuk bëjnë gjashtëmbëdhjetë edhe gjashtëmbëdhjetë
dhe sidomos jo tridhjetë e dy
sido që të jetë
edhe ato ikin.
Dhe fëmija e ka fshehur zogun
në bankën e tij
dhe të gjithë fëmijët
e dëgjojnë këngën e tij
dhe të gjithë fëmijët
e dëgjojnë muzikën
dhe tetë edhe tetë ikin dhe ato
dhe katër edhe katër dhe dy edhe dy
edhe këto ia mbathin
dhe një edhe një nuk bëjnë as një as dy
një nga një ikin edhe këto.
Dhe zogu-lirë luan
dhe fëmija këndon
dhe mësuesi bërtet :
Kur t'i lini shakatë !

Por të gjithë fëmijët e tjerë
dëgjojnë muzikën
dhe muret e klasës
shkrihen ngadalë.
Dhe xhamat kthehen në rërë
Boja kthehet në ujë
Bankat bëhen pemë
Shkumësi shkëmb në breg
Dhe bishti i penës kthehet në zog

Y se marcho
Bajo la lluvia
Sin decir palabra
Sin mirarme
Y me cubri
La cara con las manos
Y llore

EL TIEMPO PERDIDO
Ante la puerta de la fábrica
el obrero se para de repente
el buen tiempo le ha tirado
de la chaqueta
y cuando se vuelve
y mira al sol
bien rojo bien redondo
sonriendo en su cielo de plomo
que le guiña el ojo
familiarmente
Di camarada Sol
¿no te parece
una estupidez
regalarle al patrón
una mañana como ésta?