حتی در ترانه های شکسپیر هم اثری از اُمّید نیست، چون در آن زمان سیفیلیس بیداد می کرد. اندوه عمیق نهفته در ترانه های شکسپیر از آنجاست که در آن روزها «عشق» همیشه با سیفیلیس متداعی بود. هفتاد درصد مردم به آن مبتلا بودند. زنگ عمیق اشعار عاشقانه به همین دلیل بود. چون عاقبتش دیوانگی بود یا کوری و هیچ علاجی هم نداشت. «عشق» چیزی بود فوق العاده «مهم»، درست مثل «مرگ» و «زندگی». امروز «عشق» اهمیت تراژیک خود را از دست داده است چون حسابش از «کوفت» جدا شده است
French writer and diplomat (1914–1980)
Romain Gary, born Romain Kacew (8 May 1914 - 2 December 1980) was a Jewish-French novelist, film director, WWII pilot and diplomat. He wrote under many pseudonyms including Shatan Bogat, Rene Deville and Fosco Sinibaldi. He is the only author to have won the Prix Goncourt twice, once under his own name and again under the pseudonym Émile Ajar.
From: Wikiquote (CC BY-SA 4.0)
Pen Names:
Fosco Sinibaldi
•
Shatan Bogat
•
Émile Ajar
•
Lucien Brulard
•
René Deville
Alternative Names:
Emile Ajar
•
Roman Kacew
From Wikidata (CC0)
Mačiau mėlyną jūrą, akmenėlių paplūdimį ir saulėje džiūstančias žvejų valtis. Žvelgiau į ją. Kažkas man pasidarė. Nežinau kas: apėmė begalinė ramybė, jausmas, jog visiškai kažkam pasiduodu. Nuo tada jūra visiems laikams tapo man kuklia, bet ganėtina metafizika. Nemoku kalbėti apie jūrą. Žinau tik tiek, kad ji staiga išlaisvina mane nuo visų įsipareigojimų. Kiekvieną kartą, kai į ją žvelgiu, tampu laimingu skenduoliu.
Веднъж чух как моят завеждащ-отдел казва на един колега: „Този човек е празен отвътре“. Не се подвоумих, грабнах снимката на Голям Гальовник, която винаги нося в портфейла си, заедно с доказателствата за съществуването си - документи за самоличност, застраховка срещу всякакви рискове, и показах на моя завеждащ-отдел, че съм „пълен отвътре“. — Мога ли да ви попитам - каза той - защо си взехте питон, а не някакво по-обичливо животно? — Питоните са много обичливи. По природа лесно се привързват. Увиват се — Само затова ли? — Никой не го искаше.
من یک آدم آزادم . من نمیخواهم بنده خوشبختی باشم . خوشبختی ها همه از یک قماشند . کامت که شیرین شد ، لذت زندگی را که جشیدی دیگر فاتحه عصیان خوانده شده است . جایی که شیرین کامی باشد عصیان نیست . کیست که بتواند بگوید دروغ میگویم ؟ خوشبختی افیون ملت هاست . رکوده . بدبختی اسباب پیشرفته . اگر شلاق و مهمیز نباشه اسب از جاش تکون نمیخوره .
My hints had, undoubtedly and unintentionally, made her feel insecure, guilty, inadequate, afraid that she was losing whatever it was that turned me on; in short, it aroused all the self-doubt so readily awakened in women after thousands of years of servitude. Hence my zeal in denying the effects of time was abetted by Laura's complicity.