Jopie Huisman Quotes

As far as transience is concerned.. .You see the whole story in those shoes, that's why I paint them so accurate. The physical attitude; crooked legs, a lump. Those shoes were talking to me, and then I thought: I can see that you were so and so big, but did you also had a wife? Children? What were you doing? And what really mattered to me is my own place between them. Between those stories, that mystery. That pitch-black background [in Jopie's paintings, till c.1979-80] - I had found it. A cry for attention. Those pants, that shirt, that background, that was: here I am. But then it become mannerism. So I carried on realistically but avoiding the black background at all costs. It is as Rutger Kopland says: Whoever found it did not look well. Now I want to paint people like this, like they are made of colored mud. Color spiritualizes. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Door de jaren heen heb ik van alles en nog wat bewaard aan dingen en voorwerpen die ik in mijn leven in de handel tegenkwam, als ze gevoelswaarde voor me hadden. Altijd eenvoudig gebruiksgoed en gereedschap van de boer, de smid, de timmerman, de bakker enzovoorts. Dingen waarin ik de strijd om het bestaan het duidelijkst weerspiegeld zag vond ik het mooist.. ..afgetrapte oude schoenen, broeken, jassen, hoeden en kindervestjes, die ik in de vodden vond, vaak tot in den treure versteld en opgelapt.

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: In 1973 raakte ik plotseling in grote privéproblemen. Ik was helemaal op mezelf teruggeworpen. Toen vond ik tussen de rommel die broek. Een afgetobde, tachtig keer verstelde, smerige melkersbroek. Ik zag mijzelf daarin, hij weerspiegelde de toestand van mijn ziel. Toen heb ik hem meegenomen en geschilderd [titel: Broek van een koemelker]. Ook omdat andere mensen zich erin herkenden, is het mijn redding geweest. Ik heb er mijn identiteit door teruggevonden. Eigenlijk een zelfportret.

I worked for months on this painting [title 'The Stone-wheelbarrow of C. Adema', 1977], for instance that well-bucket on the wheelbarrow I painted a twenty times or more, and it is constructed exactly as nature has shaped it. I want to make it harder and harder for myself. 'That's how it is' doesn’t exist for me. Deepening, that's what it is all about. My wish is to make in due time a small painting in which I can hardly discover any longer that it is painted, that it is just there, like that. Just something very simple. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: In 1946 zag ik voor het eerst een Van Gogh, uit z'n Franse tijd. Dàt was wat ik hier [in Friesland] altijd gevoeld had: de oneindigheid, het onvoorstelbare. Ik was verbouwereerd, [en] dacht: wie is hier in godsnaam bezig geweest? Roze strepen in een groene lucht, moet je es nagaan. Ultramarijn en karmijn in de bodem, een grote gele zon erachter..

..because of self-preservation, selfishness and the urge for happiness love has prevailed in me, and in that way everything becomes enchanted and even an old dirty, discarded doll transforms in something that can move you. The attention I gave it [in his painting: 'Rag doll', 1975], together with the attention you give it, ensure that it is no longer doomed, not alone any more. If there is any background connected to my artwork, it is this. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

I was sitting in the barn, drawing a dead bird which I had put on a box. Then the barn door opened and Kees entered [an old iron-merchant, already retired] .. ..He came down next to me.. ..After a short silence he said: 'Are you painting? '.. .. it looks somewhat like that bird'. I said: 'To me that means a compliment Kees, because I am trying to draw that bird.' Stunned, he looked at me and asked, "Why are you doing that?" What could I answer? I said: Actually, I don't know myself'. Then he hoisted himself to his feet and said, I'll bring you the stuff next Monday' and he went to the door.. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

In 1946 it was the first time I saw a Van Gogh, a painting from his years in France. It was excactly what I had always felt here [in the fields of Friesland]: infinity, the unimaginable. I was bewildered and thought: who has been painting here for God's sake? Pink stripes in a green sky, you can't imagine! Ultramarine and carmine in the soil with a big yellow sun behind it.. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

In 1973 I suddenly came into major private problems. I was completely thrown back on myself. Then I found those trousers between the old stuff. A worn-out, eighty times repaired, filthy pair of pants of a milker. I saw myself in it, it reflected the state of my soul. Then I took it with me and painted it [title: Pants of a cow milker]. Moreover because other because people recognized themselves in it, this has become my salvation. I found back my identity through it. As a matter of fact a self-portrait. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

Just six kilometers – never my world was bigger than that, actually. That starting time [of his painting & drawing, c. 1946], to which I return now; watercolor; I prefer a bit foggy, a small world - and not the cows themselves, but only their traces in the mist. The tenderness.. .I am currently deeply immersed in little trees and in the reeds. You have to experience it as mysticism, as a miracle. And afterwards: passing it on.. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: ..uit zelfbehoud, egoïsme en drang naar geluk heeft de liefde in mij de overhand gekregen en zo wordt alles betoverd en wordt een oude vieze, weggesmeten pop een ding dat je ontroeren kan. De aandacht die ik er aan gegeven heb [in zijn schilderij 'Lappenpop', uit 1975], samen met de aandacht die u er aan geeft, zorgt ervoor dat het niet meer verdoemd is, niet meer alleen. Als er een achtergrond bij mijn werk hoort, dan is het dat wel.

One afternoon I went to visit him. [Jacob, an older and close friend of Jopie - a real freebooter]. I knew he was home, I took pen, ink and my sketchbook with me and did half a liter of gin in my pocket. He lived in the back of an alley and was sitting in his chair by the window.. ..I told him, 'You will get the whole bottle, but one condition. I want to make a beautiful drawing of you, so first you have to sit still for twenty minutes and look at me closely. If I look at you and you don't look at me, the deal is over.. ..'Okay', he said. I never had a model like him before.. .Stock-still he sat.. ..and looked at me without a single blink of his eyes. Within half an hour he was there on the paper - razor-sharp.. .While I am writing this down, it is as if he is sitting in front of me again.. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

I feel responsible, because so many people are leaning against me. Of course I can not take that pole away from them, they will fall over. I can see that those people need it! An ongoing struggle, an ordeal - because, if I say something I have to make it happen. In this way, painting is a religious matter. My paintings create a consciousness that offers comfort.. .It must appear in the light. Somebody of eighty years old who never ever would think about visiting a museum. Recognition! (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Maar een straal van zes kilometer, groter is mijn wereld eigenlijk nooit geweest. Die begintijd [c. 1946], waar ik nu weer naar terugkeer; waterverf; het liefst een beetje mistig, een klein wereldje, en dan niet de koeien zelf, maar hun sporen in die damp. De tederheid.. .Ik verdiep me op het moment erg in boompjes, en in het riet. Dat moet je als mystiek, als een wonder ondergaan. En vervolgens doorgeven.

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Op een middag ging ik bij hem op bezoek. [bij Jacob, een oudere en hechte vriend van Jopie en een echte vrijbuiter]. Ik wist dat hij thuis was, nam pen en inkt en mijn schetsboek mee en deed een halve liter jenever in mijn zak. Hij woonde achter in een steegje en zat in zijn stoel bij het raam.. .Ik zei: 'Je krijgt de hele fles van me, onder één voorwaarde. Ik wil een prachtige tekening van je maken en daarvoor moet je eerst twintig minuten doodstil zitten en me strak aankijken. Als ik naar jou kijk en jij kijkt niet naar mij, dan gaat het over.. ..'Afgesproken', zei hij. Ik heb nog nooit zo’n model gehad!.. .Doodstil zat hij.. ..en keek me zonder ook maar één keer met zijn ogen te knipperen strak in mijn gezicht. Binnen een half uur stond hij haarscherp op het papier.. .Terwijl ik dit opschreef was het net alsof hij weer voor me zat.