Top 15 Jopie Huisman Quotes

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Op een middag ging ik bij hem op bezoek. [bij Jacob, een oudere en hechte vriend van Jopie en een echte vrijbuiter]. Ik wist dat hij thuis was, nam pen en inkt en mijn schetsboek mee en deed een halve liter jenever in mijn zak. Hij woonde achter in een steegje en zat in zijn stoel bij het raam.. .Ik zei: 'Je krijgt de hele fles van me, onder één voorwaarde. Ik wil een prachtige tekening van je maken en daarvoor moet je eerst twintig minuten doodstil zitten en me strak aankijken. Als ik naar jou kijk en jij kijkt niet naar mij, dan gaat het over.. ..'Afgesproken', zei hij. Ik heb nog nooit zo’n model gehad!.. .Doodstil zat hij.. ..en keek me zonder ook maar één keer met zijn ogen te knipperen strak in mijn gezicht. Binnen een half uur stond hij haarscherp op het papier.. .Terwijl ik dit opschreef was het net alsof hij weer voor me zat.

One afternoon I went to visit him. [Jacob, an older and close friend of Jopie - a real freebooter]. I knew he was home, I took pen, ink and my sketchbook with me and did half a liter of gin in my pocket. He lived in the back of an alley and was sitting in his chair by the window.. ..I told him, 'You will get the whole bottle, but one condition. I want to make a beautiful drawing of you, so first you have to sit still for twenty minutes and look at me closely. If I look at you and you don't look at me, the deal is over.. ..'Okay', he said. I never had a model like him before.. .Stock-still he sat.. ..and looked at me without a single blink of his eyes. Within half an hour he was there on the paper - razor-sharp.. .While I am writing this down, it is as if he is sitting in front of me again.. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: ** Ik zat in de schuur en tekende een dode vogel, die ik op een kistje had neergelegd. Toen ging de schuurdeur open en kwam Kees binnen [een oud ijzerkoopman, al met pensioen].. ..Hij ging op zijn hurken naast me zitten.. ..Toen zei hij, na een korte stilte: 'Ben je aan het schilderen?'.. .. 'Het lijkt wel wat op die vogel'. Ik zei: 'Dat is voor mij een compliment, Kees, want die vogel probeer ik na te tekenen.' Stomverbaasd keek hij me aan en vroeg: 'Waarom doe je dat?' Wat moest ik daar nu op antwoorden? Ik zei: 'Ja, dat weet ik eigenlijk zelf ook niet'. Toen hees hij zichzelf overeind en zei 'Ik breng de rommel maandag wel bij je.' Hij liep naar de deur..

I was sitting in the barn, drawing a dead bird which I had put on a box. Then the barn door opened and Kees entered [an old iron-merchant, already retired] .. ..He came down next to me.. ..After a short silence he said: 'Are you painting? '.. .. it looks somewhat like that bird'. I said: 'To me that means a compliment Kees, because I am trying to draw that bird.' Stunned, he looked at me and asked, "Why are you doing that?" What could I answer? I said: Actually, I don't know myself'. Then he hoisted himself to his feet and said, I'll bring you the stuff next Monday' and he went to the door.. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Door de jaren heen heb ik van alles en nog wat bewaard aan dingen en voorwerpen die ik in mijn leven in de handel tegenkwam, als ze gevoelswaarde voor me hadden. Altijd eenvoudig gebruiksgoed en gereedschap van de boer, de smid, de timmerman, de bakker enzovoorts. Dingen waarin ik de strijd om het bestaan het duidelijkst weerspiegeld zag vond ik het mooist.. ..afgetrapte oude schoenen, broeken, jassen, hoeden en kindervestjes, die ik in de vodden vond, vaak tot in den treure versteld en opgelapt.

Over the years I kept everything and anything from stuff and things that I came across during my life in trade, if they had emotional value to me. Always the simple goods and tools, from the farmers, the blacksmith, the carpenter, the baker and so on. I loved those things most in which I saw reflected the struggle for life very clearly.. ..old used up shoes, trousers, jackets, hats and children's vests, which I found in the rags, often patched up endlessly. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Ik voel me verantwoordelijk, omdat er zoveel mensen tegen me aan leunen. Ik kan die paal natuurlijk niet voor ze wegzagen, dan vallen ze om. Ik zie toch dat die mensen er behoefte aan hebben! Een voortdurend gevecht, een beproeving, want als ik iets zeg moet ik het waarmaken. Schilderen is op deze manier een religieuze aangelegenheid. Door mijn werken ontstaat een bewustzijn, dat troost biedt.. .Het moet voor 't licht komen. Zo'n mens van tachtig dat er nog nooit ook maar één seconde aan heeft gedacht een museum binnen te wandelen. Herkenning.

I feel responsible, because so many people are leaning against me. Of course I can not take that pole away from them, they will fall over. I can see that those people need it! An ongoing struggle, an ordeal - because, if I say something I have to make it happen. In this way, painting is a religious matter. My paintings create a consciousness that offers comfort.. .It must appear in the light. Somebody of eighty years old who never ever would think about visiting a museum. Recognition! (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Wat de vergankelijkheid betreft.. .Je ziet het hele verhaal in die schoenen, daarom schilder ik ze zo scherp. De lichamelijke houding; kromme poten, een knobbel. Die schoenen praatten tegen me, en dan dacht ik: ik kan zien dat je zo en zo groot was, maar had je ook een vrouw? Kinderen? Wat deed je? En waar het me in wezen dan om ging is mijn plekkie daartussen. Tussen die verhalen, dat mysterie. Die pikzwarte achtergrond [in zijn schilderijen, tot c. 1979-80]; ik had het gevonden. Een schreeuw om aandacht. Die broek, dat hemd, die achtergrond, dat was: hier ben ik. Maar dan word je een maniërist. Dus ik ben realistisch doorgegaan, maar koste wat het kost die zwarte achtergrond vermijdend. Het is zoals zegt: Wie het gevonden heeft, heeft niet goed gezocht. Nu wil ik de mensen zo schilderen, als zijn ze van gekleurde modder. De kleur die vergeestelijkt.

As far as transience is concerned.. .You see the whole story in those shoes, that's why I paint them so accurate. The physical attitude; crooked legs, a lump. Those shoes were talking to me, and then I thought: I can see that you were so and so big, but did you also had a wife? Children? What were you doing? And what really mattered to me is my own place between them. Between those stories, that mystery. That pitch-black background [in Jopie's paintings, till c.1979-80] - I had found it. A cry for attention. Those pants, that shirt, that background, that was: here I am. But then it become mannerism. So I carried on realistically but avoiding the black background at all costs. It is as Rutger Kopland says: Whoever found it did not look well. Now I want to paint people like this, like they are made of colored mud. Color spiritualizes. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Vader was ook een juweel van een mannetje. Anders kun je 'm toch ook niet zo schilderen. [Jopie wijst naar het portret van zijn vader dat in de huiskamer hangt, naast dat van zijn moeder] In zeven uren gemaakt. Op een zaterdag. Toen was m'n moeder een maand of drie dood. Drie keer is ie overeind geweest: 'Ben je al 'ns een keer klaar?' Zoals ik over ze praat, zo zie je ze daar hangen. Het was een modderschippertje, later boer.

Father was a beautiful person, Otherwise I couldn't have paint him like that [Jopie points to the portrait of his father in the living-room, hanging next to his mother's]. Painted in seven hours. On a Saturday. About three months before my mother had died. Three times [during the painting-session] he stood up: 'Are you getting ready, finally?' The way I am talking about them is just how you see them here. He was a skipper of mud, afterwards a farmer. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Maar een straal van zes kilometer, groter is mijn wereld eigenlijk nooit geweest. Die begintijd [c. 1946], waar ik nu weer naar terugkeer; waterverf; het liefst een beetje mistig, een klein wereldje, en dan niet de koeien zelf, maar hun sporen in die damp. De tederheid.. .Ik verdiep me op het moment erg in boompjes, en in het riet. Dat moet je als mystiek, als een wonder ondergaan. En vervolgens doorgeven.

Just six kilometers – never my world was bigger than that, actually. That starting time [of his painting & drawing, c. 1946], to which I return now; watercolor; I prefer a bit foggy, a small world - and not the cows themselves, but only their traces in the mist. The tenderness.. .I am currently deeply immersed in little trees and in the reeds. You have to experience it as mysticism, as a miracle. And afterwards: passing it on.. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: In 1946 zag ik voor het eerst een Van Gogh, uit z'n Franse tijd. Dàt was wat ik hier [in Friesland] altijd gevoeld had: de oneindigheid, het onvoorstelbare. Ik was verbouwereerd, [en] dacht: wie is hier in godsnaam bezig geweest? Roze strepen in een groene lucht, moet je es nagaan. Ultramarijn en karmijn in de bodem, een grote gele zon erachter..