Jopie Huisman Quotes

In 1946 it was the first time I saw a Van Gogh, a painting from his years in France. It was excactly what I had always felt here [in the fields of Friesland]: infinity, the unimaginable. I was bewildered and thought: who has been painting here for God's sake? Pink stripes in a green sky, you can't imagine! Ultramarine and carmine in the soil with a big yellow sun behind it.. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Hoe kleiner de wereld, hoe beter ik me voel. Het riet om mij heen, dan is het kwade de wereld uit. Volgend jaar zal ik dat riet schilderen, ik heb het mij heilig voorgenomen. Een stukje riet met een stukje water eronder. En dan komt het er precies zo op dat je er stil van wordt. Ik schilder het buiten, want fantasie heb ik niet en dat zou ik trouwens een grote brutaliteit van mijzelf vinden. Ik heb er niets aan toe te voegen, ik heb niets in mij en ik geloof dat ik dat mijzelf goed bewust moet zijn, want als gevolg van mijn tijdelijkheid is dat mijn beperktheid.

The smaller the world, the better I feel. When the reed is around me, evil has disappeared from the world. I really shall paint the reed next year, I've seriously decided. A small area of reeds with some water under. And then it will appear [on the canvas] exactly in the way it will make one quiet. I will paint it outdoors because I don't have any imagination - by the way, I would find myself very cheeky if I did. I have nothing to add, I have nothing in me and I believe I must be well aware of that because that is my limitation, as a consequence of my temporality. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Maandenlang heb ik aan dit schilderij [titel: 'De steenkruiwagen van C. Adema', 1977] gewerkt en die putemmer bijvoorbeeld op de kruiwagen, heb ik wel twintig keer geschilderd en is precies zo opgebouwd als de natuur hem gevormd heeft. Ik wil het mezelf steeds moeilijker maken. Zo kan het wel – bestaat niet voor mij. Verdieping, daar gaat het om. Ik wil nog eens een keer een schilderijtje zo maken, dat ik haast niet meer kan zien dat het geschilderd is, dat het er gewoon is, zo, zonder meer. Iets heel eenvoudigs.

I worked for months on this painting [title 'The Stone-wheelbarrow of C. Adema', 1977], for instance that well-bucket on the wheelbarrow I painted a twenty times or more, and it is constructed exactly as nature has shaped it. I want to make it harder and harder for myself. 'That's how it is' doesn’t exist for me. Deepening, that's what it is all about. My wish is to make in due time a small painting in which I can hardly discover any longer that it is painted, that it is just there, like that. Just something very simple. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: ..uit zelfbehoud, egoïsme en drang naar geluk heeft de liefde in mij de overhand gekregen en zo wordt alles betoverd en wordt een oude vieze, weggesmeten pop een ding dat je ontroeren kan. De aandacht die ik er aan gegeven heb [in zijn schilderij 'Lappenpop', uit 1975], samen met de aandacht die u er aan geeft, zorgt ervoor dat het niet meer verdoemd is, niet meer alleen. Als er een achtergrond bij mijn werk hoort, dan is het dat wel.

..because of self-preservation, selfishness and the urge for happiness love has prevailed in me, and in that way everything becomes enchanted and even an old dirty, discarded doll transforms in something that can move you. The attention I gave it [in his painting: 'Rag doll', 1975], together with the attention you give it, ensure that it is no longer doomed, not alone any more. If there is any background connected to my artwork, it is this. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: In 1973 raakte ik plotseling in grote privéproblemen. Ik was helemaal op mezelf teruggeworpen. Toen vond ik tussen de rommel die broek. Een afgetobde, tachtig keer verstelde, smerige melkersbroek. Ik zag mijzelf daarin, hij weerspiegelde de toestand van mijn ziel. Toen heb ik hem meegenomen en geschilderd [titel: Broek van een koemelker]. Ook omdat andere mensen zich erin herkenden, is het mijn redding geweest. Ik heb er mijn identiteit door teruggevonden. Eigenlijk een zelfportret.

In 1973 I suddenly came into major private problems. I was completely thrown back on myself. Then I found those trousers between the old stuff. A worn-out, eighty times repaired, filthy pair of pants of a milker. I saw myself in it, it reflected the state of my soul. Then I took it with me and painted it [title: Pants of a cow milker]. Moreover because other because people recognized themselves in it, this has become my salvation. I found back my identity through it. As a matter of fact a self-portrait. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Voorheen heb ik ook wel eens wat geschilderd, maar omdat ik toen geen antwoord kreeg, ben ik ermee gestopt. Als het een ander niets te zeggen heeft, stop ik ermee. Ik ben geen idioot die in zichzelf zit te praten en naar de punt van het penseel zit te staren. Schilderen doe je met elkaar.

I used to paint some things a few times, but I stopped, because I didn't get an answer. If the work has nothing to say to somebody else, I quit. I am not an idiot who is talking to himself and gazing at the tip of his brush. Painting you do together. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)

version in original Dutch / citaat van Jopie Huisman, in het Nederlands: Dit zijn de schoenen van oude Yde, een vrijgezel. Veertig jaar lang heeft hij ze gedragen. Van onder en van boven, van binnen en van buiten heeft hij ze opgelapt. Ik mocht ze van hem hebben, hij een liter brandewijn, ik de schoenen. Ze beschermden zijn voeten veertig jaar lang. Gingen ze stuk, hij lapte ze op en trok ze weer aan. Hij had wel nieuwe kunnen kopen, want hij trok al van Drees, maar hij was met zijn schoenen getrouwd.

These are the shoes of old Yde, a bachelor. He has worn them for forty years. He repaired them from below and above, from the inside and the outside. He gave me his shoes, for a bottle of brandy. They protected his feet for forty years. When they broke down, he tore them up and put them back on again. He could have bought new ones, because he already got state pension. But he was married with his shoes. (translation, Fons Heijnsbroek, 2018)